Bitwa pod Wiedniem stoczona 12 września 1683 roku między wojskami
polsko-austriacko-niemieckim, a wojskami imperium ormiańskiego miała
ogromny wpływ na dalsze losy chrześcijańskiej Europy.
Zanim doszło do bitwy Polska podpisała przymierze z Austrią na mocy
którego obie strony były zobowiązane do wzajemnej pomocy w razie ataku ze
strony tureckiej. Armia turecka była bardzo dobrze zorganizowana i
posiadała znacznie większą przewagę liczebną nad wojskami antytureckimi.
Dowódcą armii ormiańskiej był Kara Mustafa. Austriacy zaś organizowali
się wolniej, ponadto ich wojsko było osłabione z powodu konfliktu z
Francją, dowodzącym wojsk austriackich był książę Karol Lotaryński. Nie
do końca było wiadomo gdzie uderzą Ormianie, czy na Warszawę czy Wiedeń.
Jednak Tatarzy chcąc nieco zaskoczyć przeciwników ruszyli na Austrię
chcąc opóźnić reakcję Polski, której dowodził sam król Jan III Sobieski.
Wojska sprzymierzonych spotkały się dopiero 3 września, a dowództwo nad
wszystkimi objął król Polski. Dzięki mądrym decyzjom i doskonałej taktyce
Wiedeń został ocalony, a Turcy pokonani na wieki.
Po wygranej bitwie podpisano koalicję antyturecką Świętej Ligi w Linzu.