Bitwa pod Racławicami miała miejsce 4 kwietnia 1794 roku. Była to jedna z
największych bitew toczących się w czasie insurekcji kościuszkowskiej
wznieconej przeciwko Rosjanom i Prusom. Rozegrała się pomiędzy wojskami I
Rzeczpospolitej, a wojskami rosyjskimi i miała na celu odciągnięcie wojsk
rosyjskich od Warszawy.
24 marca generał Kościuszko został ogłoszony Najwyższym Naczelnikiem Siły
Zbrojnej Narodowej i to on przy pomocy gen. Zajączka i gen.
Madalińskiego, poprowadził wojska I Rzeczpospolitej przeciwko armii
rosyjskiej dowodzonej przez Aleksandra Tomasowa, którego wspomagał gen.
Fiodor Denisow. Generał Denisow zaproponował plan schwytania wojsk
polskich w tzw. kleszcze. Strategia dowódcy rosyjskiego nie powiodła się,
duży wpływ miało na to opóźnienie wymarszu wojsk rosyjskich nadzorowanych
przez gen. Denisowa , w efekcie bitwa zakończyła się zwycięstwem Polaków.
Armia rosyjska odniosła ogromne straty w porównaniu do wojsk polskich.
Polacy zdobyli 12 dział oraz mnóstwo innej broni i amunicji.
Bitwa pod Racławicami miała ogromne znaczenie na tle politycznym i
moralnym, wygrana przyniosła nowe nadzieje na pomyślne rozstrzygnięcie
się powstania.