Bitwa pod Grunwaldem to jedna z najsłynniejszych bitew w historii Polski.
Miała miejsce 15 lipca 1410 roku i toczyła się między zakonem krzyżackim
a Królestwem Polskim, które wspomagane było siłami litewskimi,
tatarskimi, czeskimi, ruskimi i mołdawskimi. Bitwa rozgrywała się na
polach Grunwaldzkich, znajdujących się pomiędzy Grunwaldem, Stębarkiem i
Łodwigowem (dzisiejsze wsie w województwie warmińsko-mazurskim).
Konflikt narodził się w czasie trwania anty krzyżackiego powstania, które
wybuchło w 1409 roku na Żmudzi za sprawą wielkiego księcia litewskiego
Witolda. Wtedy tez mistrz krzyżacki Urlich von Jungingen zwrócił się z
prośbą do króla polskiego Władysława Jagiełły o zachowania neutralności w
tym sporze, jednak król odmówił.
Obie strony konfliktu miały bardzo dużo czasu na przygotowania sił
zbrojnych, ponieważ do 24 czerwca 1410 roku zawarły rozejm. Krzyżacy
wiedzieli, iż ich przeciwnicy mają sporą i doskonale przygotowaną armię,
dlatego też poprosili o przedłużenie rozejmu do 4 lipca. Dowódcą wojsk
krzyżackich był Urlich von Jungingen, natomiast wojskami
polsko-litewskimi dowodził król Polski, Władysław Jagiełło. Bitwa trwała
ponad sześć godzin, rozpoczęła się około południa i zakończyła przed
zachodem słońca, praktycznie przez cały ten czas przeważały wojska
dowodzone przez Jagiełłę.